നമ്മുക്കിടയിലെ നിശ്ശബ്ദത
നമ്മുക്കിടയിലെ നിശ്ശബ്ദത
ഗുജറാത്തിലെ ഒരു സ്ഥാപനമായ സിനി എന്റർപ്രൈസിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലം ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ജോലി, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, നിത്യജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ—ഇതെല്ലാം നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ ഓഫീസിൽ എനിക്ക് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നേടിയ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ മോളി.
മോളി സൗമ്യയും ആത്മാർത്ഥയുമായ ഒരു സഹപ്രവർത്തകയായിരുന്നു. ജോലിയിൽ കൃത്യതയും പെരുമാറ്റത്തിൽ ശാന്തതയും അവളെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിർത്തി. ആദ്യം ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ ജോലിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു. ചെറിയ തമാശകളും സൗഹൃദപരമായ ആശംസകളും ക്രമേണ എന്റെ ദിവസത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളായി മാറി. അറിയാതെ തന്നെ ഞാൻ അവളെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എനിക്ക് അവളോട് തോന്നിയത് വെറും ആകർഷണമല്ലായിരുന്നു. അവളുടെ സൗമ്യതയും ആത്മാർത്ഥതയും എന്നെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. ക്രമേണ ആ ആദരവ് പ്രണയമായി വളർന്നു. എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അവളോട് തുറന്നു പറയണമെന്ന് പലവട്ടം തോന്നിയെങ്കിലും, ഞാൻ മടിച്ചു നിന്നു.
എന്റെ പ്രണയം വിജയിക്കാതിരുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണം സാഹചര്യങ്ങളല്ലായിരുന്നു; അത് എന്റെ സ്വന്തം പെരുമാറ്റമായിരുന്നു.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെയും അടുപ്പത്തോടെയും പെരുമാറി. എന്നാൽ ചില ദിവസങ്ങളിൽ യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ ഞാൻ മൗനത്തിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. ചിലപ്പോൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിച്ച ഞാൻ, മറ്റുചിലപ്പോൾ സ്വന്തം സംശയങ്ങളുടെയും ഭയങ്ങളുടെയും തടവുകാരനായി മാറി. എന്റെ വികാരങ്ങൾ സ്ഥിരതയില്ലാത്തവയായിരുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ സത്യസന്ധമായിരുന്നെങ്കിലും, അത് ശരിയായ രീതിയിൽ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
മോളിക്ക് എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഒരുപക്ഷേ മനസ്സിലായിരിക്കാം. പക്ഷേ എന്റെ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ പെരുമാറ്റം അവളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയിരിക്കാം. സത്യം തുറന്ന് പറയാൻ അവസരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ നിശ്ശബ്ദതയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ട സമയങ്ങളിൽ ഞാൻ അകന്നുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത വികാരങ്ങൾ അവൾ മനസ്സിലാക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ മാത്രമാണ് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നത്.
കാലം കടന്നുപോയി. ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലം അതേപടി തുടർന്നു.
പ്രണയത്തിന് സ്നേഹം മാത്രം പോരെന്ന് പിന്നീട് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. അതിന് ധൈര്യവും ആത്മാർത്ഥതയും വികാരപരമായ സ്ഥിരതയും ആവശ്യമാണ്. മോളിയെ ഞാൻ സത്യസന്ധമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ സത്യസന്ധത മാത്രം മതിയായിരുന്നില്ല. തുറന്നു സംസാരിക്കാനുള്ള എന്റെ കഴിവില്ലായ്മ, ഒരു മനോഹരമായ ബന്ധത്തിനുള്ള സാധ്യതയെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ജീവിതം ഞങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. എന്നിരുന്നാലും മോളി എന്റെ ജീവിതകഥയിലെ ഒരു മൃദുസ്മരണയായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. അത് പരാജയപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മയായി മാത്രമല്ല, എന്നെ വളർത്തിയ ഒരു പാഠമായും.
അവളിലൂടെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്, പറയാതെ പോകുന്ന പ്രണയം പലപ്പോഴും പശ്ചാത്താപമായി മാറുമെന്ന് തന്നെയാണ്. നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ വ്യക്തതയില്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് നമ്മുടെ മനസ്സ് വായിക്കാനാവില്ലെന്നും ഞാൻ പഠിച്ചു. അതിലുപരി, മറ്റൊരാൾ നമ്മെ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം നാം നമ്മെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മോളിയുടെ ജീവിതം പിന്നീട് ഏത് വഴിയിലൂടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. എന്നാൽ അവൾ സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ജീവിക്കുന്നുണ്ടാകട്ടെയെന്ന് ഞാൻ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് ആശംസിക്കുന്നു.
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ അധ്യായത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ, അവളോട് എനിക്ക് നന്ദിയുണ്ട്. ചിലർ നമ്മുടെ ഭാവിയുടെ ഭാഗമാകാത്തതായിരിക്കാം. പക്ഷേ അവർ നമ്മെ കൂടുതൽ നല്ല മനുഷ്യരാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.
മോളി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അത്തരമൊരു വ്യക്തിയായിരുന്നു.
